Ceres

Omdat we nog niet helemaal tevreden waren met de hoeveelheid vijverplantjes die we twee weken gekocht hadden, besloten we een tripje te maken naar Ceres in East-Brunswick.

Wat Ceres precies is, is wat moeilijk te omschrijven. Een lap grond van 4 ha dat ooit een afvalstortplaats was, is nu omgebouwd tot een  "Community Enviroment Park"; een plek (van aanzienlijke grootte!) waar een organic market te vinden is, alsmede een urban farm, een eco café, volkstuintjes en een tuincentrum. Ook zijn er overal oplossingen te vinden voor "green technology", waarbij bijvoorbeeld energie opgewekt wordt uit wind, water of verschillende manieren van waterbesparing.

We kwamen er aanvankelijk voor alleen het tuincentrum, maar we besloten toch wat rond te wandelen en een thee in het eco café te drinken.

 Het eco café.

 Een plek waar het een drukte van jewelste was. We begrepen niet precies wat het inhield, maar het leek erop dat je je eigen fiets daar kon repareren met gebruik van oud achtergelaten materiaal. Vrijwel alle plekjes waren bezet om aan je fiets te klussen!

 Wind energie.

 Een greywater reedbed system in aanleg.. hoe weet ik dat? Zie hieronder.

 Even genieten van het waterige zonnetje.

 Mooi aangelegd perk.

 Het "Peace Centre".

 Het café van bovenaf.

 Met voldoende plek voor kids (jong en oud..) om te spelen.

 Ja, we zijn natuurlijk wel in Australië he..

 Het park ligt langs de Merricreek river, een schattig kronkelende, maar o zo bruine rivier.

 Mmm lekker dat zonnetje.

 Volkstuintjes.

 Het tuincentrum.

Bij het tuincentrum vonden we twee mooie waterplantjes om de vijver mee af te maken. Het wijnvat is nu gevuld met water en plantjes en het ziet er knap uit.

Volgende blogpost: het wijnvat in actie!

Luna 1878 part 2

Ik was dan wel van plan om in dit blogbericht het verloop van het wijvat/de vijver te behandelen, maar vanwege de regen gisteren en eergisteren heeft dat wat vertraging opgelopen.

In plaats daarvan: Luna 1878, de markt waar we vorige week naartoe zijn gegaan. We waren daar zo enthousiast over dat we graag een tweede keer sfeer wilden proeven. Gisteravond regende het ontzettend hard, we hadden beiden geen paraplu en toch trotseerden we weer en wind om naar de markt te gaan. Gelukkig was de markt zelf overdekt..

Eenmaal aangekomen, schrok ik me een hoedje. Het was minstens twee keer zo druk als de vorige keer! Minstens! Kennelijk doet mond-tot-mond reclame wonderen. Bij alle stalletjes stonden enorme rijen. Tafeltjes om aan te eten was een sport. Na een tijdje vonden we twee plekken dus parkeerden we Michiel aan de tafel en ging ik op jacht naar eten. Ik heb 20 minuten gewacht op de eerste gang; Mexicaanse tacos. Vervolgens liepen we wat rond, haalden we een glaasje wijn, parkeerden we Michiel weer en haalde ik Amerikaanse spareribs. Allemaal erg lekker maar wat een gedoe met die rijen en gebrek aan plek.

Toch was de sfeer nog steeds leuk en de wijn en het eten lekker.

Ik denk dat dit echter wel de laatste keer was dat we naar Luna 1878 gaan. Het was leuk, maar een derde keer wordt wat teveel. Desalniettemin, ontzettend leuk. Ik hoop op een vergelijkbare markt onder de sterrenhemel in de zomer. Mmm.. zomer..

Lang leve Photoshop!

Men neme twee mislukte foto's, mixt ze met wat Photoshop-toepassingen en voila, een geslaagde foto:

Goudzoeken in Bendigo

De volgende ochtend zijn we, na een ontbijtje, meteen naar de Central Deborah Gold Mine gereden, om een van de eerste rondleidingen te pakken en de drukte voor te zijn.

We gingen voor de tour van 75 minuten waarbij we ruim 60 meter ondergronds gingen. Eerst moesten we een helm op, en een riem waar een batterij van 2,5 kg aan hing die de lamp op onze helm van stroom voorzag.

Vervolgens gingen we met een lift in 90 seconden 61 meter ondergronds. En daar kregen we een zeer informatieve rondleiding.

Het was heerlijk om na 75 donkere en koude minuten weer bovengronds te zijn! Daar bekeken we nog wat machines en konden we zelf goud zoeken.

Helaas, ik had nog de stille hoop een korrel goud te vinden (of een brok..) maar dat is me niet gelukt!

Na de Bendigo gold mine, reden we terug richting Melbourne met een lunchstop in Maldon waar een klein marktje was.

Met een volle maag reden we verder naar Melbourne om daar nog bij het tuincentrum inkopen te doen. Een mooie vijver heeft waterplantjes nodig, enzovoort. Afijn, mijn volgende blogbericht zal vermoedelijk over het dakterras gaan!

Bendigo

Na het wijnvat gescoord te hebben in Castlemaine, reden we door naar Bendigo; een oud goudzoekersstadje.

Voor 1851 was Bendigo een natuurgebied, maar in dat jaar (zoals het verhaal gaat) ontdekten twee vrouwen die hun was in de Bendigo Creek deden, goud. Nadat een journalist de twee dames met goud zag rondlopen, kwam het groots in het nieuws en werd de grootste "Gold Rush" in wereldgeschiedenis ontketend. Binnen enkele dagen kwamen tienduizenden mensen hun geluk beproeven. En zo ontstond Bendigo, een nu moderne stad met ongeveer 100.000 inwoners.

We kwamen rond half 4 aan in Bendigo, en besloten eerst in te checken in ons motel. Daarna reden we met de auto naar een Chinees museum, wat daar neergezet is ter herinnering aan de vele Chinese goudzoekers eind 19e eeuw. Gebruik makend van het laatste licht, maakten we daar wat leuke foto's.

Na het Chinees Museum beklommen we de Poppet Head, een toren boven de mijnschacht, waar we een mooi uitzicht over Bendigo hadden.

 Helaas heb ik hier mijn ogen dicht..

En heeft hier Michiel zijn ogen dicht.. Hoe krijgen we het voor elkaar!

Na de Poppet Head maakten we nog een wandeling door de Botanische Tuin en hadden we een stop in de speeltuin.

Ik trok m'n sjaal uit voorzorg maar over m'n haar heen, nadat Michiel me wees op de vele vleermuizen in de bomen. Brr!

's Avonds hadden we wat moeite met een restaurantje vinden. We wisten niet dat reserveren zo noodzakelijk was in Bendigo, verwende stadse mensen die we zijn! Uiteindelijk hebben we een hapje gegeten in een pub, wat ook geslaagd was. Maarr.. eten in het eetsteegje van Bendigo, Chancery Lane zat er dus niet in:

Volgende blog bericht: Goudzoeken in Bendigo